Konflikt na Bliskim Wschodzie, będącym głównym węzłem globalnej energii i handlu, przede wszystkim przerwał „logistyczną linę ratunkową” światowego handlu zagranicznego. Cieśnina Ormuz, kluczowa droga wodna łącząca Zatokę Perską z Zatoką Omańską, obsługuje od 20% do 30% światowego transportu ropy naftowej. Największe kraje produkujące ropę na Bliskim Wschodzie- korzystają z tego przejścia w przypadku 90% swojego eksportu energii. Jest to także kluczowy węzeł na szlaku handlowym Azji-Europy, przez który przepływa około 15% światowego transportu kontenerowego. Po wybuchu konfliktu nawigacja w cieśninie drastycznie się pogorszyła. Międzynarodowe systemy monitorowania ruchu tankowców wykazały, że przed konfliktem średnia liczba statków przepływających przez cieśninę dziennie wynosiła 124, ale do 1 marca liczba ta spadła do 44. Na dzień 3 marca ponad 40 bardzo dużych tankowców (VLCC) utknęło w Zatoce Perskiej, bezpośrednio blokując około 7% światowej pojemności zbiornikowców do przewozu ropy naftowej. Wiele kontenerowców zostało zmuszonych do zaprzestania żeglugi, aby uniknąć niebezpieczeństwa, co spowodowało, że żegluga niemal się zatrzymała.
Największe światowe firmy żeglugowe uruchomiły mechanizmy awaryjne. Giganci tacy jak Maersk, Hapag-Lloyd, CMA CGM i MSC sukcesywnie zawieszali lub dostosowywali trasy przechodzące przez Cieśninę Ormuz. Część ładunku pierwotnie przeznaczona do Kanału Sueskiego została zmuszona okrążyć Przylądek Dobrej Nadziei, co wydłużyło podróż o około 3000 mil morskich i wydłużyło czas tranzytu o 20 do 30 dni. „Stawki za fracht oceaniczny podane w zeszłym tygodniu wzrosły w tym tygodniu o 30%. Kluczową kwestią jest to, że nawet w przypadku pieniędzy nie ma gwarancji, że będzie dostępna przestrzeń” – poskarżył się eksporter sprzętu z grupy branżowej, podkreślając trudną sytuację wielu przedsiębiorstw. Stawki frachtowe z portu w Szanghaju do Zatoki Perskiej wzrosły w ciągu jednego tygodnia o 35,4%, a globalne stawki za transport bardzo dużych przewoźników ropy naftowej (VLCC) wzrosły średnio do 280 941 dolarów dziennie, najwyższego poziomu od 2008 roku.
Gwałtowny wzrost kosztów logistyki wynika nie tylko z rosnących stawek za fracht, ale także z rosnącej premii za ryzyko wojenne, która jeszcze bardziej ogranicza marże zysku przedsiębiorstw. Firmy żeglugowe zaczęły nakładać opłaty za konflikty nadzwyczajne (ECS) i opłaty za ryzyko wojny (WRS). Na przykład CMA CGM pobiera dodatkową opłatę w wysokości od 2000 do 3000 dolarów za kontener w przypadku dotkniętych obszarów, a składki za ryzyko wojny wzrosły o 300–500% w porównaniu z poziomem sprzed-konfliktu. W przypadku przedsiębiorstw{{10}chłonnych i charakteryzujących się niewielkimi marżami zysku te dodatkowe koszty są prawie niemożliwe do przeniesienia na inne podmioty i muszą zostać przez nie poniesione. „Eksportujemy odzież, a nasza marża zysku na początku wynosiła tylko około 5%. Teraz, biorąc pod uwagę łączne koszty frachtu i ubezpieczenia, na jednym zamówieniu w zasadzie nie ma zysku” – powiedział szef firmy eksportującej odzież w Zhejiang, ubolewając, że trzy zamówienia na Bliski Wschód zostały już anulowane przez klientów z powodu opóźnień logistycznych, co spowodowało bezpośrednie straty przekraczające milion juanów.
Oprócz zakłóceń logistycznych, kolejnym poważnym problemem dla firm eksportowych stały się trudności w rozliczeniach handlowych. Sankcje USA wobec Iranu obowiązywały już od wielu lat, a po wybuchu wojny kontrola finansowa uległa dalszemu zaostrzeniu. Wiele międzynarodowych banków bezpośrednio zawiesiło współpracę z Iranem i okolicznymi-regionami wysokiego ryzyka, w związku z czym nawet zwykłe płatności handlowe mogą zostać zamrożone lub zwrócone. „Mamy płatność w wysokości 300 000 dolarów, która powinna wpłynąć w zeszłym miesiącu, ale nadal jest„ w trakcie sprawdzania ”i bank nie może powiedzieć, kiedy środki zostaną uwolnione” – ujawnił właściciel firmy eksportującej materiały budowlane. Jego irański klient, który konsekwentnie nalegał na dostawę, teraz całkowicie zniknął; Wiadomości WhatsApp pozostają bez odpowiedzi, e-maile pozostają bez odpowiedzi, a podpisane zamówienia utknęły w martwym punkcie.
Co bardziej niepokojące, ryzyko osadnictwa rozprzestrzenia się z Iranu na cały Bliski Wschód. Aby ograniczyć ryzyko, niektórzy klienci z Bliskiego Wschodu żądają zmian w metodach płatności, od akredytyw do sprzedaży kredytów oraz od przedpłaty do płatności przy dostawie, co bezpośrednio przenosi ryzyko handlowe na dostawców. Tymczasem ograniczenie kanałów rozliczeń dolarowych zwiększyło popyt na rozliczenia w RMB, ale odpowiedni system rozliczeniowy pozostaje pod presją. Niektóre małe i średnie-przedsiębiorstwa handlu zagranicznego, niezaznajomione z procedurami rozliczeń transgranicznych-w RMB, stoją w obliczu problemu „braku możliwości otrzymania płatności”. Znawcy branży szacują, że z powodu ograniczeń osadniczych chińsko-irański handel spadł o 60–70% w porównaniu z poziomem sprzed-konfliktu. Zamówienia na główne produkty eksportowe Chin do Iranu, takie jak maszyny, elektronika, samochody, materiały budowlane i fotowoltaika, gwałtownie spadły. Projekty infrastrukturalne i energetyczne w Iranie również utknęły w martwym punkcie, co znacznie zwiększa ryzyko{{12}braku płatności i utraty aktywów.
Dramatyczne wahania na rynku energii stały się efektem domina wpływającym na handel światowy. Bliski Wschód kontroluje prawie 30% światowych dostaw ropy. Iran, główny producent ropy naftowej, produkuje około 3,3 miliona baryłek ropy dziennie i eksportuje ponad 2 miliony baryłek dziennie, co stanowi około 3% światowych dostaw ropy naftowej. Podczas konfliktu eksplozja na wyspie Kharg, kluczowym irańskim węźle eksportowym, tymczasowo zakłóciła część mocy produkcyjnych. W następstwie ataków dronów na obiekty energetyczne Kataru produkcja skroplonego gazu ziemnego (LNG) została całkowicie zawieszona, co spowodowało zamknięcie prawie 20% światowych mocy eksportowych LNG, co bezpośrednio wywołało panikę rynkową dotyczącą zaostrzenia dostaw.
Po zamknięciu notowań 3 marca w Nowym Jorku cena kontraktów terminowych na ropę naftową lekką słodką z dostawą w kwietniu na nowojorskiej giełdzie Mercantile Exchange wzrosła o 3,33 dolara, osiągając poziom 74,56 dolara za baryłkę, co stanowi wzrost o 4,67%. cena kontraktów terminowych na ropę Brent z dostawą w maju na londyńskiej giełdzie ICE Futures Exchange wzrosła o 3,66 USD, osiągając poziom 81,40 USD za baryłkę, co oznacza wzrost o 4,71%. Europejskie referencyjne ceny kontraktów terminowych na gaz ziemny wzrosły w ciągu ostatnich dwóch dni o prawie 70%, a globalna przepustowość przewoźników LNG jest ograniczona, a stawki za transport wzrosły o 40% tylko 3 marca. W swoim najnowszym raporcie Goldman Sachs ustalił-rzeczywistą premię za ryzyko dla ropy naftowej w czasie rzeczywistym na 18 dolarów za baryłkę. W scenariuszu bazowym cena ropy Brent w drugim kwartale tego roku będzie kształtować się na poziomie 72–75 dolarów za baryłkę. Jeśli Straits Times zostanie zablokowany na miesiąc, ceny ropy przekroczą 100 dolarów za baryłkę; jeśli na Bliskim Wschodzie wybuchnie wojna-na pełną skalę, ceny ropy wzrosną do 120–150 dolarów za baryłkę.
Rosnące ceny energii bezpośrednio zwiększyły koszty produkcji i transportu dla światowych firm zajmujących się handlem zagranicznym, zadając w szczególności śmiertelny cios-energochłonnym gałęziom przemysłu. Chiny importują około 45% swojej ropy naftowej przez Cieśninę Ormuz. Na każde 10 dolarów wzrostu cen ropy za baryłkę roczne koszty importu wzrosną o około 280 miliardów juanów. W branżach-nastawionych na eksport, takich jak chemikalia, tworzywa sztuczne, tekstylia, sprzęt gospodarstwa domowego i części samochodowe, konkurencyjność cenowa ich produktów znacznie spadnie ze względu na rosnące koszty surowców. Instytucje zajmujące się badaniami rynku szacują, że gdy cena ropy osiągnie 100 dolarów za baryłkę, średnia światowa stopa inflacji wzrośnie o 0,6 do 0,7 punktu procentowego, co spowoduje wzrost światowych cen paliwa lotniczego o 40%, przy czym największy nacisk poniesie Europa i Azja. Co więcej, zakłócenia w dostawach produktów petrochemicznych i nawozów z Iranu i państw Zatoki Perskiej zwiększą koszty produkcji rolnej, wywołując reakcję łańcuchową w Azji i Afryce. W krajach-niebędących producentami ropy-takich jak Egipt i Liban deficyty budżetowe będą się pogłębiać, zwiększając ryzyko niespłacania zadłużenia, a tym samym ograniczając popyt importowy.
Po stronie popytu niepewność spowodowana wojną doprowadziła do polaryzacji zamówień w światowym handlu zagranicznym. Z jednej strony popyt na zakupy na Bliskim Wschodzie znacznie spadł. Nie tylko na rynku irańskim panuje niemal stagnacja, ale klienci w krajach sąsiednich, takich jak Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Jordania, również przyjmują postawę wyczekiwania-i-zobaczenia, obawiając się, że eskalacja wojny będzie miała wpływ na ich działalność. Wiele wcześniej uzgodnionych-projektów zostało zawieszonych. „Projekt dotyczący maszyn budowlanych, który został już uzgodniony, został natychmiast zawieszony przez klienta. Nie była to kwestia ceny ani jakości; po prostu był to «właściwy moment»” – powiedział menadżer ds. handlu zagranicznego maszynami budowlanymi. Dane pokazują, że zapytania dotyczące handlu zagranicznego z Bliskiego Wschodu spadły o 70% w porównaniu z sytuacją przed konfliktem, a pozostałe 30% to głównie zapytania cenowe z niewielką liczbą faktycznych zamówień.
Z drugiej strony w przypadku niektórych podstawowych kategorii towarów doszło do „panicznych zakupów”, a w niektórych branżach-w niektórych branżach odnotowano krótkotrwały wzrost zamówień. Niektórzy klienci z Bliskiego Wschodu, którzy wcześniej zaopatrywali się w Europie, przenoszą swoje zamówienia do Chin ze względu na obawy dotyczące zakłóceń w łańcuchu dostaw; inne, zaniepokojone pogorszeniem się sytuacji, gromadzą zapasy i zwiększają wielkość zamówień. „Długo-klient z Jordanii, który zwykle zamawia raz w miesiącu, tym razem złożył zamówienie na-miesiące. Powiedział, że nie wie, co będzie dalej, więc robi zapasy” – ujawnił szef firmy produkującej urządzenia medyczne. Dodał, że w sąsiednich krajach Bliskiego Wschodu w perspektywie krótkoterminowej wzrósł popyt na podstawowe towary, takie jak żywność doraźna, latarki i podstawowe środki medyczne. Niektórzy-graniczni sprzedawcy-z handlu elektronicznego odnotowali trzykrotny wzrost współczynników konwersji po dostosowaniu kierowania na słowa kluczowe. Ponadto kategorie-związane z energią, takie jak fotowoltaika, magazynowanie energii i pojazdy elektryczne, a także logistyka-lądowa, taka jak China-Europe Railway Express i Chińsko-Pakistański Korytarz Gospodarczy, również dostrzegły możliwości rozwoju ze względu na zakłócenia w transporcie morskim, wraz ze wzrostem zarówno wolumenu transportu, jak i stawek za fracht.
Z perspektywy regionalnej wpływ na handel zagraniczny różni się znacznie w poszczególnych krajach i regionach. Jako największy kraj handlowy na świecie, Chiny odczuwają skutki przede wszystkim w branżach zależnych od szlaków żeglugowych na Bliskim Wschodzie oraz w handlu z Iranem. Statystyki pokazują, że wielkość handlu chińsko--irańskiego szacowana jest na 250-400 miliardów dolarów w 2025 r.; pod połączonymi skutkami wojny i sankcji liczba ta może spaść o 60% do 70%. Tymczasem wzrost eksportu Chin do Europy i na Bliski Wschód uległ spowolnieniu. Przedsiębiorstwa-pracochłonne, charakteryzujące się skromnymi marżami zysku, mają trudności z pokryciem kosztów transportu i surowców, co skutkuje znacznymi stratami w zamówieniach. Z drugiej strony, stosunkowo mniej dotknięte są niskoenergetyczne-branże dóbr podstawowych, takie jak farmaceutyka, żywność i artykuły codziennego użytku, a także przedsiębiorstwa działające w kraju.
Z drugiej strony Europa stoi przed podwójnymi wyzwaniami: rosnącymi kosztami importu energii i rosnącą presją inflacyjną. Na rodzące się ożywienie gospodarcze w strefie euro wpłynęły zarówno szoki energetyczne, jak i handlowe, które spowodowały dalsze zmniejszenie popytu na import i zahamowanie światowego handlu zagranicznego. Grupa ING zwraca uwagę, że jeśli ceny ropy naftowej utrzymają się na wysokim poziomie przez dłuższy okres, europejska gospodarka może popaść w stagflację. Jako uczestnik konfliktu Stany Zjednoczone stoją w obliczu nie tylko kurczącego się popytu na rynku Bliskiego Wschodu, ale także zagrożeń związanych z przestrzeganiem przepisów w handlu z firmami trzecimi-ze względu na eskalację sankcji wobec Iranu. Niektóre firmy są zmuszone porzucić działalność na Bliskim Wschodzie w obawie przed nałożeniem wtórnych sankcji.
Handel zagraniczny w krajach Bliskiego Wschodu został zdewastowany. Irańska działalność importowa i eksportowa praktycznie ustała, działalność portowa została sparaliżowana, zgromadziły się duże ilości towarów, a produkcję przemysłową utrudniały niewystarczające dostawy energii i niedobory surowców. Niestabilność wpływa również na handel zagraniczny w krajach takich jak Izrael i Arabia Saudyjska, co objawia się utrudnieniem eksportu energii, spadkiem krajowego popytu konsumenckiego i znacznym ograniczeniem-handlu transgranicznego. Warto zauważyć, że konflikt zakłócił także szczytowy sezon żeglugowy przed Ramadanem na Bliskim Wschodzie, co spowodowało opóźnienia lub odwołania dostaw wielu towarów sezonowych, co jeszcze bardziej pogłębiło zmienność światowego handlu zagranicznego.
W dłuższej perspektywie konflikt między Iranem, USA i Izraelem może przyspieszyć głębokie zmiany w światowym krajobrazie gospodarczym i handlowym oraz w systemie łańcucha dostaw. Wcześniej globalne łańcuchy dostaw dążyły do „najwyższej wydajności”, a produkcja „w samą porę” stała się głównym nurtem. Konflikt ten ujawnił jednak słabość tego modelu w obliczu ekstremalnych zagrożeń geopolitycznych. Coraz więcej firm zdaje sobie sprawę, że bezpieczeństwo łańcucha dostaw jest ważniejsze niż wydajność. Zróżnicowane układy, takie jak „Chiny + N”, regionalna produkcja i outsourcing typu Nearshore staną się głównymi trendami. Firmy będą aktywnie dywersyfikować ryzyko rynkowe i unikać{{8} nadmiernego polegania na jednym regionie lub trasie wysyłki.
Globalny krajobraz gospodarczy i handlowy może szybko przekształcić się z jednego rynku globalnego w trzy stosunkowo niezależne bloki: obie Ameryki, Europę i Azję. Kraje będą kłaść większy nacisk na suwerenność gospodarczą i- samowystarczalność w zakresie zasobów strategicznych, przy czym handel w coraz większym stopniu będzie opierał się na sojuszach politycznych i regionach położonych najbliżej. Przetasowań czeka także system energetyczny. Obawy o bezpieczeństwo energetyczne zmuszą kraje do przyspieszenia inwestycji w energię odnawialną, energię jądrową i technologie efektywności energetycznej, promując proces „od-odolejania” i przekształcając krajobraz „ropy objętej sankcjami”, co doprowadzi do powstania bardziej złożonego i upolitycznionego wielobiegunowego rynku energii.
W obliczu narastającego konfliktu globalne przedsiębiorstwa handlu zagranicznego aktywnie podejmują środki zaradcze, szukając pewności wśród niepewności. W perspektywie krótkoterminowej firmy koncentrują się na kontroli ryzyka, ścisłym monitorowaniu towarów w tranzycie, ścisłym monitorowaniu dynamiki przewozów i, jeśli to konieczne, wykupieniu ubezpieczenia od ryzyka wojny; przyspieszenie tempa płatności, możliwie najszybsze pobieranie płatności i niezwłoczne monitorowanie zaległych długów; dostosowanie metod płatności, wymaganie przedpłaty za nowe zamówienia i zmniejszenie kredytu; oraz zawieszenie działalności w regionach-wysokiego ryzyka i przeniesienie się na bardziej stabilne rynki, takie jak Azja Południowo-Wschodnia, Ameryka Łacińska oraz Europa Środkowo-Wschodnia.
W perspektywie średnioterminowej firmy optymalizują układ swojego łańcucha dostaw, wprowadzają alternatywnych dostawców i kanały logistyczne, uwzględniają rosnące koszty logistyki w modelach ustalania cen i ofert produktów oraz aktywnie badają alternatywne metody transportu, takie jak China-Europe Railway Express, aby ograniczyć ryzyko. Jednocześnie optymalizują metody rozliczeń, rozszerzając rozliczenia w juanach lub walutach lokalnych, aby zmniejszyć zależność od dolara amerykańskiego i uniknąć ryzyka sankcji. W przypadku transgranicznych-firm zajmujących się-handlem elektronicznym wprowadza się zmiany w strategiach wyboru produktów, koncentrując się na kluczowych kategoriach, unikając produktów-o wysokim ryzyku, restrukturyzując budżety marketingowe, ograniczając ogólne wydatki na ruch i nadając priorytet powtarzającym się zakupom od istniejących klientów i-słowom kluczowym z długim ogonem. Wykorzystują krótkie filmy i transmisje na żywo, aby zaprezentować postęp w zakresie zapasów i logistyki, zwiększając zaufanie klientów.
Eksperci branżowi twierdzą, że wpływ konfliktu irańskiego-amerykańskiego-izraelskiego na światowy handel zagraniczny to przede wszystkim-szok krótkoterminowy, zróżnicowany strukturalnie i ogólnie możliwy do kontrolowania, ale wiążący się ze skoncentrowanym ryzykiem, głównie w czterech wymiarach: koszty energii, logistyka, rozliczenia i popyt. „Kiedy wybuchnie wojna, żadne chwyty marketingowe nie przydadzą się. Możliwość utrzymania obecnych klientów i odzyskania płatności jest już całkiem niezła” – szczerze stwierdził weteran handlu zagranicznego z ponad dziesięcioletnim doświadczeniem na rynku bliskowschodnim. Obecnie handel światowy wkracza w nową fazę charakteryzującą się znormalizowanym ryzykiem geopolitycznym i gwałtownie rosnącymi kosztami łańcucha dostaw. Zarówno przedsiębiorstwa, jak i narody muszą porzucić uproszczoną pogoń za „pokojowymi dywidendami” i „ostateczną wydajnością” i zamiast tego zbudować bardziej odporny i bezpieczny system handlowy.
Zastrzeżenie: Informacje publikowane na tej stronie pochodzą z Internetu, co nie oznacza, że ta strona zgadza się z jej poglądami lub potwierdza autentyczność treści. Proszę zwrócić uwagę, aby to rozróżnić. Ponadto produkty dostarczane przez naszą firmę służą wyłącznie do badań naukowych. Nie ponosimy odpowiedzialności za skutki niewłaściwego użytkowania. Jeśli jesteś zainteresowany naszymi produktami, masz krytyczne sugestie dotyczące naszych artykułów lub nie jesteś w pełni usatysfakcjonowany otrzymanymi produktami, skontaktuj się z nami również za pośrednictwem poczty elektronicznej:sales4@faithfulbio.com; Nasz zespół dba o pełną satysfakcję klientów.